Er is een Bossche manier van contact maken. Meer zo’n snelle scan die zegt: ik heb je gezien, ik weet genoeg, en nou doen we weer normaal.
Ik voelde ’m laatst zelf toen ik neerplofte bij Buurt. Nog vóór ik m’n jas goed had uitgedaan, kwam er een: “Gij bent toch van die symbolen?” Niet echt een vraag. Meer een constatering, alsof we dit gesprek al eerder hadden gehad. Ik moest lachen. Want ja. Natuurlijk. Ons kent ons.
Datzelfde ‘ons kent ons’ hoorde ik terug toen ik Flemming sprak voor de cover van dit blad. “Het is hier net een groot dorp”. Hier doen we niet ingewikkeld over een bekende kop. We knikken, we maken een droge opmerking, en daarna gaat iedereen weer door met z’n eigen leven. Bossche nuchterheid in z’n puurste vorm.
Als marketeer vind ik dat fascinerend. Merken betalen zich scheel aan “community building”, terwijl het hier al lang bestaat. Niet online, maar aan tafeltjes. Bij Buurt bijvoorbeeld. Want als je in de buurt bent, dan ga je daar even buurten.
En misschien is dat wel het geheim van ons kent ons. Niet omdat we alles van elkaar wíllen weten, maar omdat we elkaar blijven tegenkomen. Op vaste plekken, met vaste gezichten, en altijd diezelfde droge ondertoon. Als marketeer zie ik daar iets in waar merken hele trajecten voor optuigen: vertrouwen bouw je niet met een gelikte campagne, maar met herhaling. Met aanwezig zijn. Met gewoon terugkomen, tot je geen uitleg meer nodig hebt.
Zo is het hier: even buurten, even lachen, even “hoe is ’t nou?”. En daarna doen we weer normaal.
Als marketeer heeft Mandy Ramaekers voor grote merken in Amsterdam en het buitenland gewerkt. Eenmaal terug in Brabant begon zij haar eigen onderneming. In haar terugkerende column “Zo is het hier” deelt zij wat haar opvalt in de regio.
—
Dit is een artikel uit DB Magazine Voorjaar 2026. Het volledige magazine is hier te lezen.
